Kosovo, Lifestyle, Personal Diary, Poem, True

What now? Graduation Reflection

 

DSC_0278

I cannot think back on the moment when I lost track of time, or let time slip away this fast. I’ve always been the person to try and make every day count, but by trying to make days count I forgot about the actual counting.

Days flew by, and I graduated from University. I’d imagined this moment since I was little, and to be honest, I did not know I would be having that many feelings, nostalgia, ecstatic joy, sadness, content, happiness…I don’t know.

But what is really crazy is that before this event I was so caught up in planning, finishing my thesis, writing my speech and preparing for the event that I forgot the fact that I was actually graduating. On graduation day, before I begun my speech, I watched everyone in the audience and for the first time in a really long time I felt accomplished. Not because I was delivering a speech, but because it was a wrap up to all the memories, struggles, achievements, zombie days where we messed up our sleeping schedules and everything together.

That moment I realized how the next four years are entirely up to me; I am no longer dictated by a course schedule, and for the first time, my life feels entirely my own.

Should I be scared? Should I dare?

Yours truly,

Fjo

Nuk po muj me gjetë momentin kur kom humbë gjurmët e kohës, ose kur e lashë kohën me kalu me këtë shpejtësi e nuk ndalova me reflektu pak. Edhe pse gjithmonë jom mundu me i shfrytëzu ditët në maksimum, apo ndryshe “make days count”, gjatë këtij procesi harrova me i numëru, literalisht. Ditët fluturuan, dhe unë u diplomova :). E pata imagjinu këtë moment të diplomimit që kur isha e vogël dhe sinqerisht, nuk e kam ditë se do t’kisha aq shumë ndjenja, nostalgji, gëzim pafund, krenari, lumturi… Nuk e diiiii.

Gjatë planifikimit, shkrimit të fjalimit, punimit të temës së diplomës e përgaditjes për atë itë kom pasë aq shumë punë sa që për ni moment harrova që isha duke diplomu. Në ditën e diplomimit, para me fillu me fjalim, pashë të gjithë audiencën dhe për herë të parë për ni kohë vërtet të gjatë u ndjeva e përmbushur. Jo pse isha duke e mbajtë ni fjalim, por se ishte ni “wrap up” i të gjitha gjërave t’çmendura e t’bukura që i kalova bashkë me shoqninë. Në atë çast kuptova se si katër vitet e ardhshme janë tërësisht n’dorën time; tash nuk jom e diktume prej një orari të provimeve apo detyrave, dhe për herë t’parë, jeta ime po më duket krejtësisht e imja.

A duhet me u frikësu? A duhet me guxu?

E juaja,

Fjo

Advertisements

albakrp

Digital journal of my very essence. I share everything I like and believe in, with the ultimate purpose of inspiring you.

You may also like...

Leave a Reply